Πρώτη ἔκδοση, ἀπὸ τὶς τέσσερις συνολικὰ ἀρχέτυπες, ποιητικῶν δοκιμίων τοῦ Μιχαὴλ Μάρουλλου-Ταρχανιώτη (π. 1453/4-1500): ἐπιγράμματα, ὕμνοι, ἐλεγεῖες. Τὰ Ἐπιγράμματα, τὰ ὁποῖα περιλαμβάνονται σὲ δύο βιβλία (64 καὶ 49 ἀντίστοιχα) ἀντιπροσωπεύουν ποιητικὲς συνθέσεις ποὺ ἀπευθύνονταν σὲ οἰκείους του καὶ μέλη τῆς ἀριστοκρατίας, ὅπως στὸν Μανίλιο Καβάκη Ράλλη, τὸν Antonio Petrucci, τὸν Francesco Sforza, τὸν Λορέντζο τῶν Μεδίκων, κ.ἄ. Μέσα ἀπὸ τοὺς στίχους αὐτοὺς ὁ Μάρουλλος ἐκφράζει τὸν πόνο γιὰ τὴ χαμένη του πατρίδα (ποὺ δὲν γνώρισε ποτέ) καὶ γιὰ τὴν αἰνιγματικὴ Νέαιρα.